سرپرست با اینکه من یه پسرم به خونه زنگ می زنه ببینه من رسیدم با نه،

چه برسه به شما!

انگار پسرامونو با این دید بار می آریم که از دخترها برتر و آزادترن! و دخترامونو

آماده می کنیم که اینو بپذیرن!

مسیر تنوره لجور. یک کرده 2 نفره طول دوم رو صعود می کنند و اول تنوره ی

 بزرگ اند. مربی توی کارگاه اوله با یک کرده ی 3 نفره. یک نفر دیگه هم داره

فرود می آد به سمت کارگاه اول. یک نفر هم پایینه و می خواد که صعود کنه.

 اونی که فرود می آد سنگ های ریز از زیر پاش در می ره. اونی که تنهایی

پایینه سرش زخمی میشه. یکی از کارگاه اول فرود می ره برای کمک. حالا

با مربی 4 نفر تو کارگاه اند یعنی درست به اندازه ظرفیت کارگاه. یکی از مسیر

 کناری داد می زنه سنگ! سنگ! 4 نفر تو کارگاه سرشون رو می چسبونن

به منقار سنگی کارگاه. صدای وحشتناک برخود و بوی تند سنگ آتش زنه می آد.

سنگی به بزرگی یک کوله حمله درست به وسط اون 4 نفر روی منقار سنگی

برخورد کرده و خرد شده. 2 نفری که پایین بودن به موقع کنار رفتن. هیچکس هیچ

 طوریش نشد!!!

پیشترها فکر می کردم بازگشت به گذشته اصلا خوب نیست و باید همیشه

به جلو رفت. چیزی که سر راهت رو می گیره از هدف دورت می کنه و با

برگشت به عقب باعث می شه که از زمان عقب بمونی. پیشتر ها فکر

 می کردم که متوقف شدن بهتر از برگشتنه.

اما الان به این نتیجه رسیدم که همیشه هم بد نیست. مثلا خود من الان

 حس می کنم به 12 سال پیشم برگشتم. شاد و هدفدار و پرتلاش! (البته اگه

 دوباره گم نشم)

آرزو می کنم که هر کی اشتباه رفته برگرده به جایی که حق انتخاب دوباره

 داشته باشه.

راستی تا حالا ماز بازی کردین؟ (همونی که باید خرگوش رو از یه راه کوتاه

 ولی پر پیچ  و خم به هویج برسونی)

یکی موهای سرش رو بلند می کنه

یکی موهای صورتش رو

یکی ماشینش رو اسپرت می کنه

یکی پشت ماشینش مجانی چیز می نویسه

نشونه ی آدمیت چیه؟

پیشتر از این ها وقتی ناراحت و به هم ریخته می شدم، آهنگ می ذاشتم

 و spider بازی می کردم. بعد از چند ساعت، حالم سر جاش می اومد.

 الآن joe breaker بازی می کنم؛ همونی که باید یه رنگ رو انتخاب کنی و

 رنگ های دیگه رو طوری حذف کنی که پیوستگی رنگ منتخب زیاد بشه و

امتیازت تصاعدی بالا بره.

یادم به شعری افتاد که خیلی وقت پیش یه جایی شنیده بودم:

 { گیرم که در باورتان به خاک نشستم

  و ساقه هایم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است

  با ریشه چه می کنید؟

  .

  .

  .

  با جوجه های منتظر مانده در آشیانه چه می کنید؟

  گیرم که می زنید

  گیرم که می برید

  گیرم که می کشید...}

بعد آخرش به خودم گفتم:

هیچ کار، خودشون خشک می شن، از گرسنگی می میرن...

این جوابی بود که بعد از اینکه یکی از شریف ترین و حساس ترین آدم زنده هایی

 رو که می شناختم رو بعد از مدت ها دیدم؛ نه مرده بود، نه زندانی، نه زخمی

 و نه حتی کبود؛ فقط شوری (امیدی) برای زندگی نداشت.

گریه می کنه و می گه:

-این دفه دیگه تقصیر تو بود!

-خوش به حالت که می تونی گریه کنی!

-می دونی تو با آینده ترین و بهترین ما بودی! می دونی  من آرزومه که مثل

تو کار ثابت داشته باشم!

-ولی من با مدرک فوق دیپلم حقوق می گیرم! چون چادر نمی پوشم

نمی ذارن پیشرفت کنم! تو دوست داری برای پیشرفت کاری چادر بپوشی؟!

-نه! اما دوست دارم کار ثابت داشته باشم!

-300 تومن نمی ارزه!

...

-اگه اونجا اینقدر اذیت می شی چرا در نمی آی؟

-اذیت نمی شم، شکنجه می شم! تا دو شال دیگه شغل مستقل...،

مطمئن نیستم...، به خاطر 300 تومنه!

گرگ و میش هوا رو خیلی دوست دارم.

زمانی که همه هیئت ها یه شکل دارند، نه گرگ معلومه کیه و نه میش!

وقتی تو گرگ و میش از روی کوه به شهر آرزوهای خودم برمی گردم رو

 دوست دارم. جایی که چراغ هاش تازه داره روشن می شه؛ اما مطمئنی

 که چراغ خونه خودت حتما روشنه!